Ολιστικό το πλήγμα της εργασίας

Η ασκούμενη πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης στην Ελλάδα (2010-2014) έχει οδηγήσει την ελληνική οικονομία σ’ ένα «χαμηλό σημείο προσαρμογής» στο υπόβαθρο του οποίου όμως ενυπάρχει η παραγωγική και κοινωνική καθίζηση καθώς και η αβεβαιότητα για το μέλλον, εξαιτίας κυρίως των δυσμενών επιπτώσεων στην πραγματική οικονομία.

 

Ωστόσο είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι το κόστος προσαρμογής επέφερε, εκ του αποτελέσματος, ολιστικό πλήγμα στην εργασία, όπως: σημαντική και ραγδαία μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων, ιστορικά υψηλό ποσοστό ανεργίας, αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους, αποδόμηση των λειτουργιών του κρατικού μηχανισμού, δραματική επέκταση της φτώχειας και της πολιτιστικής υπανάπτυξης, αποεπένδυση και συρρίκνωση του παραγωγικού και τεχνολογικού δυναμικού, υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος και των δημόσιων υποδομών, άνιση αναδιανομή του εισοδήματος σε βάρος, ιδιαίτερα, του κόσμου της μισθωτής εργασίας.

 

Όμως, παρά αυτό το «ολιστικό πλήγμα της εργασίας» που έχει συντελεσθεί, εντούτοις στις συζητήσεις της τρόικας με την κυβερνητική ελληνική αντιπροσωπεία (Παρίσι, Σεπτέμβριος 2014) κυριάρχησαν οι αναφορές για την αναγκαιότητα αλλαγών στην αγορά εργασίας (αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, περαιτέρω δυσμενείς αλλαγές στο ασφαλιστικό, μείωση των δημόσιων και κοινωνικών δαπανών, κλπ), αδιαφορώντας ότι η εμμονή στην παράταση αυτής της ασκούμενης περιοριστικής πολιτικής εμποδίζει, όπως έχει αποδειχθεί, την επίτευξη προσδοκιών ανάσχεσης της ύφεσης και μείωσης τόσο της ανεργίας (178.000 άτομα) των νέων (15-24 ετών), όσο και της ανεργίας (359.000 άτομα) των ηλικιωμένων ανέργων (45-64 ετών).

 

Με αφετηρία αυτά τα δεδομένα, τίθενται τρία βασικά ερωτήματα (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, 2014) αναφορικά με τις εξελίξεις και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Πρώτον, η ελληνική οικονομία μετά το τέλος της ύφεσης θα εκκινήσει μία πορεία ταχείας, βραδείας ή μηδενικής ανάκαμψης;

Δεύτερον, διαθέτει η ελληνική οικονομία εξωγενείς παράγοντες που μπορούν να διασφαλίσουν μαζί με τις ενδογενείς δυνάμεις την επανεκκίνησή της και να πυροδοτήσουν την ανάκαμψή της;

Τρίτον, ποιο θα είναι το μέλλον του επιπέδου των εισοδημάτων και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, της ανεργίας, της αναδιανομής του εισοδήματος, του κοινωνικού κράτους και του φυσικού περιβάλλοντος στα πλαίσια του «νέου αναπτυξιακού παραδείγματος» που προωθούν η τρόικα και η κυβέρνηση; Κατά συνέπεια, το ερώτημα που τίθεται συμπυκνωμένο σήμερα είναι εάν κατά τις επόμενες δεκαετίες η συντελούμενη επιδείνωση θα παγιωθεί και η ελληνική οικονομία θα μετατραπεί σε οικονομικό και κοινωνικό σχηματισμό που θα αποδεχθεί τις υψηλές οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες ως μόνιμη και αναπόφευκτη πραγματικότητα, δηλαδή ως διαρθρωτικό, διαρκές και τυπικό χαρακτηριστικό της (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, 2014).

 

Στην κατεύθυνση αυτή το κράτος αναδεικνύεται ως εγγυητής αυτής της μετάβασης από το φορντικό στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο, αποδιαρθρώνοντας το κοινωνικό κράτος και συρρικνώνοντας τα δικαιώματα της εργασίας, προκειμένου να διασώσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Ειδικότερα, στην πορεία των τελευταίων πέντε ετών εφαρμογής των πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης το κράτος αυτομετασχηματίζεται και από εγγυητής της μετάβασης στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο μετεξελίσσεται σε «επιχειρηματικό κράτος», αντιγράφοντας ως ιδεατό μοντέλο της λειτουργίας του την επιχείρηση και τους όρους διαχείρισης του ιδιωτικού τομέα. Παράλληλα, επιδιώκει τον μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας σε πεδίο ολοκληρωτικής υποταγής της σκέψης και της πολιτικής στην επιχειρηματική ορθολογικότητα (Chr. Laval – P. Dardeau, 2009), με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για τη λειτουργία της οικονομίας, της κοινωνίας και την κοινωνική συνοχή.

 

Επομένως, η αποτροπή της ασκούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής (κυριαρχία αγορών, ανισότητες, ευελιξία, ανεργία, φτωχοποίηση, κ.λπ.) και της εγκαθίδρυσης του μοντέλου «κράτος-επιχείρηση» (επιχειρηματικότητα αντί ικανοποίηση των παραγωγικών και κοινωνικών αναγκών με χαρακτηριστική περίπτωση στην Ελλάδα τη νέα οργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης, της λειτουργίας των δημοσίων νοσοκομείων κ.λπ.), προϋποθέτει τη μετάβαση στο μετα-νεοφιλελεύθερο πρότυπο «κράτους και πολιτικής» το οποίο θα επιδιώκει ουσιαστικά και αποτελεσματικά την ποιοτική αναβάθμιση της παραγωγής, των επενδύσεων, της εργασίας, των εργασιακών σχέσεων, του κοινωνικού κράτους και της καταπολέμησης της ανεργίας.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡA AΡΘΡΑ

Οι νέοι να διεκδικήσουν τη ζωή τους

με αξιοπρέπεια και ελπίδα

Νέοι και Ευρώπη. Για ποια Ευρώπη παλεύουμε

ΑΡΘΡΑ

Oικονομική κρίση και

κοινωνικό κράτος

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2013

Η μετανάστευση από και

προς την Ελλάδα

Απολογισμοί και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2010

Κοινωνική ασφάλιση

Η διαρκής κρίση και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Η κοινωνική πολιτική μετά

την κρίση του κράτους πρόνοιας

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΛΕΤΣΟΣ

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Αναλογιστική μελέτη ΙΚΑ - ΕΤΑΜ

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ,

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΓΙΟΣ,

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΟΓΛΟΥ

ΙΝΕ (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), 2007

Εργασία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 2001

Υγεία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 1999

ΒΙΒΛΙΑ

Ανεργία, εργασιακές σχέσεις και εισοδήματα

Η μείωση των εισφορών και

το προκαλούμενο έλλειμμα

Επικοινωνία

E-MAIL: savvas.robolis@gmail.com

FIND US:

PHOTOGRAPHY: GEORGE TSAFOS

DESIGNED BY:

Copyright © 2016

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

graphics