21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015

ΕΠΟΧΗ

Συνέντευξη στον Παύλο Κλαυδιανό

Είναι όντως το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα το πιο ακριβό στην Ευρωζώνη όπως υποστηρίζουν οι εκπρόσωποι των θεσμών;

Είτε σε επίπεδο πολιτικών αντιπροσωπειών, είτε σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, υποστηρίζουν, μεταξύ των άλλων, ότι το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα είναι γενναιόδωρο, χορηγεί πολύ υψηλές συντάξεις και το κράτος διαθέτει ένα μεγάλο ποσό (9% του ΑΕΠ) στο ασφαλιστικό σύστημα για να καλύπτει τα ελλείμματά του.

 

Παλαιότερα, νομίζω, έλεγαν 14% του ΑΕΠ.

Τώρα επικαλούνται 9% του ΑΕΠ, ενώ όπως αναφέρουν το γερμανικό κράτος διαθέτει 3% του ΑΕΠ και κατά μέσο όρο στην ΕΕ οι κρατικοί προϋπολογισμοί επιχορηγούν τα συστήματά τους για κάλυψη των ελλειμμάτων με 2,5% του ΑΕΠ. Η πραγματικότητα είναι ότι το κράτος στην Ελλάδα, όντως, διαθέτει 9% του ΑΕΠ αλλά το 4,5%, αντιστοιχεί στην θεσμοθετημένη τριμερή χρηματοδότηση, στο πλαίσιο του τριμερούς συστήματος χρηματοδότησης (εργαζόμενοι, εργοδότες, κράτος). Το υπόλοιπο 4,5% είναι για την κάλυψη των ελλειμμάτων.

 

Θα απαντούσαν, ότι είτε ως τμήμα για την τριμερή χρηματοδότηση, είτε ως κάλυψη ελλειμμάτων, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει, δημοσιονομικά. Άλλες χώρες έχουν τριμερή συστήματα;

Όντως, προβάλλουν, κατά βάση, τη δημοσιονομική διάσταση. Εμείς υποστηρίζουμε ότι έχουμε ένα σύστημα το οποίο έχει οργανωθεί, χρηματοδοτικά, σ’ αυτή τη βάση. Σ’ όλες τις χώρες έχουμε τριμερείς χρηματοδοτικές συμμετοχές. Αλλά αυτό που απασχολεί ειδικά τους δανειστές είναι η κάλυψη των ελλειμμάτων. Στο κείμενό τους η ακριβής διατύπωση είναι «για κάλυψη των ελλειμμάτων» στην Ελλάδα το κράτος διαθέτει 9% του ΑΕΠ χωρίς όμως να αναλύουν την εσωτερική διάρθρωση αυτής της δαπάνης.

 

Όταν λένε «γενναιόδωρο» από πού το συνάγουν;

Στο κείμενό τους, πράγματι, αναφέρουν ότι ενώ στη Γερμανία ένας ασφαλισμένος μετά από 35 χρόνια καταβάλλει εισφορές, αυτός και ο εργοδότης του, 100 μονάδες και το ασφαλιστικό σύστημα του επιστρέφει, μέχρι που να πεθάνει 125 μονάδες, υποστηρίζουν ότι ο Έλληνας εργαζόμενος συνεισφέρει με 100 μονάδες αλλά το ασφαλιστικό σύστημα του επιστρέφει 275 μονάδες! Εμείς αναλύοντας αναλογιστικά τα σχετικά στοιχεία διαπιστώσαμε ότι σήμερα στην Ελλάδα το ασφαλιστικό σύστημα επιστρέφει στον ασφαλισμένο μέχρι τον θάνατό του, κατά μέσο όρο, 124 μονάδες. Επιπλέον, θα ήθελα να σημειώσω ότι και άλλα στοιχεία αυτού του κειμένου των δανειστών δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

 

Οι δανειστές επιλέγουν το ασφαλιστικό, διογκώνοντάς το μάλιστα, ως ένα από τα βαρύτερα ζητήματα για το δημοσιονομικό;

Πράγματι, από το 2010 οι δανειστές συνέδεσαν τη διαχείριση της κρίσης χρέους, δηλαδή τη δημοσιονομική πειθαρχία, με τη μακροχρόνια βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Στην αναλογιστική μελέτη που έχουν εκπονήσει για την Ελλάδα προβλέπουν ότι σήμερα το ποσοστό αναπλήρωσης κύριας και επικουρικής σύνταξης, από 64,5%, θα πρέπει να μειωθεί σταδιακά και το 2060 να γίνει 58,5%. Έτσι, το 2060 η συνταξιοδοτική δαπάνη θα αντιστοιχεί στο 15,5% του ΑΕΠ, έναντι 16,2% του ΑΕΠ που είναι σήμερα. Επικαλούνται, την εικόνα που ισχύει τώρα για όλη την Ευρώπη. Η Γαλλία, η Ελλάδα, η Ιταλία έχουν συνταξιοδοτικές δαπάνες περίπου στο 16%. Η Γερμανία έχει περίπου στο 10%. Το θέμα, όμως, είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιες δαπάνες, που είναι προνοιακές και υπολογίζονται ως συνταξιοδοτικές. Για παράδειγμα, στο γερμανικό σύστημα, παρατηρούμε σήμερα ότι το 10,3% του ΑΕΠ είναι συνταξιοδοτικές δαπάνες και 11,5% του ΑΕΠ είναι δαπάνες πρόνοιας και υγείας, οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται στην συνταξιοδοτική δαπάνη. Στην Ελλάδα, επομένως θα πρέπει στο πλαίσιο αυτής της συγκρισιμότητας των κοινωνικών δαπανών σε Ευρωπαϊκό επίπεδο να κατατμηθούν θεσμικά οι κοινωνικές δαπάνες ανάλογα με τον σκοπό τους και να μη συμπεριλαμβάνονται στην συνταξιοδοτική δαπάνη.

 

Είναι και το ΕΚΑΣ, δηλαδή, μέσα σ’ αυτό τον υπολογισμό;

 Ναι, είναι και το ΕΚΑΣ. Αν υπολογίζονταν διαφορετικά οι προνοιακές δαπάνες, τότε η συνταξιοδοτική δαπάνη που θα προέκυπτε θα ήταν 12%-13% του ΑΕΠ και το υπόλοιπο 3% ή 4% του ΑΕΠ θα ήταν προνοιακή δαπάνη. Αυτό παρατηρείται σε όλες τις χώρες και νομίζω ότι απ΄ τη στιγμή που σε όλες τις χώρες η συνταξιοδοτική δαπάνη συγκρίνεται σ’ αυτή τη βάση θα πρέπει και η Ελλάδα να ανταποκριθεί.

 

Έτσι ασκείται και ισχυρή πολιτική πίεση από του δανειστές.

Βέβαια. Το επιχείρημα είναι: «η συνταξιοδοτική δαπάνη π.χ. στην Γερμανία αντιστοιχεί στο 10,3% του ΑΕΠ και στην Ελλάδα αντιστοιχεί στο 16% του ΑΕΠ» χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η μείωση του ΑΕΠ κατά 25% που έχει συντελεσθεί στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια. Στο πλαίσιο αυτό προτείνουν την κατάργηση του ΕΚΑΣ, την ρήτρα του μηδενικού ελλείμματος κλπ προκειμένου να μειωθούν σταδιακά και σημαντικά μέχρι το 2060 οι κύριες και οι επικουρικές συντάξεις. Στην κατεύθυνση αυτή επικαλούνται τα αποτελέσματα της αναλογιστικής μελέτης του γερμανικού συνταξιοδοτικού συστήματος σύμφωνα με τα οποία με ασφαλιστική εισφορά για το κλάδο σύνταξης 18,9% (2014) αντιστοιχεί ποσοστό αναπλήρωσης 48,5% και το 2019 με εισφορά 22% του μισθού το ποσοστό αναπλήρωσης θα μειωθεί στο 43%. Αυτή όμως η προοπτική είναι αδιέξοδη γιατί καθιστά το συνταξιοδοτικό σύστημα ακριβό για τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, επιδεινώνει το βιοτικό τους επίπεδο και διευρύνει την φτωχοποίηση του πληθυσμού. Με άλλα λόγια, τα ελλείμματα που προκαλεί στο συνταξιοδοτικό σύστημα το υψηλό επίπεδο της ανεργίας και η γήρανση του πληθυσμού επιλέγεται λανθασμένα να καλύπτονται από την συνεχή μείωση των συντάξεων και την διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.

 

Τι απαντάει η ελληνική πλευρά σ’ όλα αυτά;

Η έρευνα της μακροχρόνιας βιωσιμότητας των κοινωνικο-ασφαλιστικών συστημάτων αποκαλύπτει ότι οι μέχρι σήμερα παρεμβάσεις στις παραμετρικές αλλαγές, όπως η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η μείωση των συντάξεων, η αύξηση των εισφορών κτλ δεν αποκατέστησαν τη χρηματοοικονομική ισορροπία του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος. Στην Ελλάδα την περίοδο 2010-2014 μειώθηκε η συνταξιοδοτική δαπάνη κατά 12 δις. ευρώ χωρίς ταυτόχρονα να αντιμετωπίζεται η χρηματοοικονομική ανισορροπία του συστήματος, δεδομένου της διατήρησης του υψηλού επιπέδου της ανεργίας, της ύφεσης, της μείωσης των μισθών και των δυσμενών δημογραφικών εξελίξεων. Επομένως, οι όποιες παρεμβάσεις συντελούνται στις παραμετρικές αλλαγές δεν πρόκειται να αποκαταστήσουν την ισορροπία του κοινωνικού-ασφαλιστικού συστήματος. Αντίθετα, εάν μετατοπισθεί το κέντρο βάρους της αντιμετώπισης των χρηματοοικονομικών προβλημάτων της κοινωνικής ασφάλισης στην ανάπτυξη, την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, τις επενδύσεις κλπ. τότε όπως προκύπτει από την έρευνα η χρηματοοικονομική πίεση στο σύστημα χαλαρώνει και τα ελλείμματα περιορίζονται, παράλληλα με τον εσωτερικό εξορθολογισμό του συστήματος. Στην κατεύθυνση αυτή, για παράδειγμα στην ελληνική οικονομία απαιτείται μια ανάπτυξη κατά μέσο όρο τα επόμενα χρόνια τουλάχιστον από 2%-2,5% τον χρόνο. Επομένως, το βασικό συμπέρασμα είναι ότι μια ουσιαστική και μεσομακροπρόθεσμη υγιής χρηματοοικονομική κατάσταση των ασφαλιστικών Ταμείων δεν μπορεί να στηριχθεί, πλέον, σε νέες παραμετρικές παρεμβάσεις αλλά πρέπει να μετατοπισθεί το κέντρο βάρους της ασκούμενης πολιτικής στην κατεύθυνση της ανάπτυξης και της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας.

 

Πολύ σωστά, ως προς μακροπρόθεσμο, θα απαντήσουν. Άμεσα, υπάρχουν πιεστικές ανάγκες. Τι απαντάς; Βέβαια λένε – δεν είναι αληθές – ότι δεν ζητούν νέες περικοπές στις συντάξεις, θέτουν όμως ταυτόχρονα τον στόχο της μείωσης, κάθε χρόνο, κατά μια μονάδα του ΑΕΠ της δαπάνης που καλύπτει τώρα ο προϋπολογισμός.

 Το 1% του ΑΕΠ αντιστοιχεί σε 1,85 δισ. ευρώ. Είναι αδύνατο να εξασφαλιστεί αυτό το ποσό εάν δεν γίνουν παρεμβάσεις στο επίπεδο των συντάξεων. Θα πρέπει ή να μειωθούν οι κύριες συντάξεις κατά 8% ή να μειωθούν οι επικουρικές συντάξεις κατά 50%. Όμως, όπως είναι γνωστό, μέχρι σήμερα οι συντάξεις έχουν υποστεί μειώσεις της τάξης του 45%. Πώς θα έλθει τώρα η ασφαλιστική πολιτική να προσθέσει μειώσεις 8% για τις κύριες ή 50% για τις επικουρικές συντάξεις; Από την άποψη αυτή είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα σήμερα το 37% της συνταξιοδοτικής δαπάνης για κύριες συντάξεις αντιστοιχεί σε επίπεδο σύνταξης 1000 ευρώ και κάτω το μήνα ακαθάριστα και αναφέρεται στο 60% του συνολικού συνταξιοδοτικού πληθυσμού (2.024 εκατ. άτομα). Με άλλα λόγια, αποδεικνύεται ότι οι παραμετρικές αλλαγές είναι αδιέξοδες, γιατί έχουν εξαντλήσει τα όριά τους αλλά και το βιοτικό επίπεδο ασφαλισμένων και συνταξιούχων. Σε αυτή τη βάση, που υποστηρίζεται και ποσοτικά, απαιτείται να συγκροτηθεί η απάντηση της Ελληνικής Κυβέρνησης.

 

Έχει αναφερθεί ότι στα τεχνικά κλιμάκια επιμένουν όχι απλώς να βρεθούν μέτρα ισοδύναμα αλλά να είναι οπωσδήποτε από το ασφαλιστικό.

Τους δανειστές δεν τους ενδιαφέρουν τόσο τα μέτρα, όσο το αποτέλεσμα, πχ το 1% του ΑΕΠ. Τους ενδιαφέρει όμως αυτό να ισχύει για κάθε χρόνο. Μ’ αυτή την έννοια επιμένουν τα περιοριστικά μέτρα να αφορούν το ασφαλιστικό. Ταυτόχρονα, ικανοποιούν την αρχική τους σύλληψη που συνδέει τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού με τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη διαχείριση της κρίσης χρέους. Όμως, αυτή η συσχέτιση στην Ελλάδα δημιούργησε τις συνθήκες ενός φαύλου κύκλου που τροφοδοτεί την ύφεση, ανεργία, κλπ καθώς και τα ελλείμματα του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος. Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι η σταδιακή ανακοπή των ελλειμμάτων στην κοινωνική ασφάλιση θα επιτευχθεί, κατά βάση, με την ανακοπή της υφεσιακής πολιτικής.

 

Κάτι περισσότερο για το δημογραφικό;

 Σε μια προσέγγισή μας διαπιστώθηκε ότι σήμερα εξαιτίας των δυσμενών δημογραφικών εξελίξεων (γήρανση του πληθυσμού), οι συνταξιοδοτικές δαπάνες έχουν αυξηθεί κατά 15%. Επομένως, αν θέλει κανείς να συγκρατήσει αυτή την τάση θα πρέπει στην Ελλάδα να αναπτυχθεί μια ολοκληρωμένη δημογραφική πολιτική. Διαφορετικά, θα επιλέγεται ο δρόμος των πρόσθετων περικοπών στις συντάξεις.

 

Απαντάμε ότι αργότερα, από τον Σεπτέμβρη, πχ, θα πρέπει να ξεκινήσει μια συζήτηση για το ασφαλιστικό. Σε ποια βάση, θα συγκροτηθούν οι προτάσεις μας;

 Η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο θα μπορούσε να γίνει μια παρέμβαση στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Να γίνει, επίσης, η ενοποίηση των 13 ταμείων (5 κύρια, 6 επικουρικά και 2 εφάπαξ) σε 3 κύρια (αγροτών, επαγγελματιών, μισθωτών) και από τον Σεπτέμβρη του 2015, εφόσον έχει ολοκληρωθεί η μελέτη της ομάδας εργασίας που έχει συγκροτηθεί στα πλαίσια της αντιπροεδρίας της κυβέρνησης, να συζητηθεί η προοπτική της μακροχρόνιας βιωσιμότητας του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος.

 

Εκτός από το Ασφαλιστικό τα μέτρα των 47 σελίδων που προτείνει η κυβέρνηση, ως συνόψιση των διαπραγματεύσεων, έχουν αναδιανεμητικό στοιχείο;

Θα έλεγα ότι δεν έχουν σημαντικά στοιχεία αναδιανομής. Γι αυτό επιβάλλεται η δημοσιονομική διάσταση να αντισταθμιστεί με την προοπτική της αναδιάρθρωσης τους χρέους και ενός συγκροτημένου σχεδίου αξιοσημείωτης χρηματοδότησης του προγράμματος επενδύσεων στην χώρα μας.

 

Σχετικά με το αναπτυξιακό της στοιχείο τι μπορούμε να πούμε;

Ανάκαμψη θα υπάρξει. Η ελληνική οικονομία θα επανακκινηθεί, αλλά η πρόβλεψη των δανειστών για αύξηση του ΑΕΠ 2,9% το 2016 δεν νομίζω ότι θα επιτευχθεί. Για μια οικονομία, όπως η ελληνική που έχει μέσα σε πέντε χρόνια απώλεια παραγόμενου πλούτου 25%, δεν είναι εύκολα εφικτό. Είναι όμως εφικτό η αύξηση του ΑΕΠ το 2016 να είναι της τάξης του 1,5%-2%.

 

Υπάρχει και η εκτίμηση ότι ακριβώς γι’ αυτό η ανάπτυξη θα είναι δυναμική.

Μια δυναμική ανάπτυξη προϋποθέτει συγκροτημένο αναπτυξιακό σχέδιο και σημαντικούς πόρους χρηματοδότησης. Οι πόροι, όμως, χρησιμοποιούνται περισσότερο για την κάλυψη των ελλειμμάτων (νεοφιλελεύθερη αντίληψη των δανειστών) και λιγότερο για την ανάπτυξη. Ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα που θα φέρει την οικονομία από την ύφεση στην ανάπτυξη, μπορεί να επιτευχθεί, μεταξύ 2016 – 2020, ξεκινώντας τα πρώτα χρόνια από μια ανάκαμψη της τάξης του 1% - 1,5%. Αλλά απαιτείται σχεδιασμένη παρέμβαση. Αυτό σημαίνει ότι στις 13 Περιφέρειες απαιτείται να εκπονηθούν 13 master plan ανάπτυξης. Με άλλα λόγια, απαιτείται να απαντηθούν ποιες είναι οι αναπτυξιακές δυνατότητες κάθε περιφέρειας και κάθε κλάδου, προκειμένου να πραγματοποιηθούν συγκεκριμένες επενδύσεις. Η  αντίληψη της επιδοματικής επιχειρηματικότητας του παρελθόντος δεν μπορεί να επαναληφθεί.

 

Αυτό αν επιτευχθεί τι αποτέλεσμα μπορεί να φέρει;

 Θα φέρει μία ανάκαμψη της τάξης του 1% το 2015 και 2% το 2016, υπό την προϋπόθεση ότι η εσωτερική διάρθρωση της συμφωνίας θα περιλαμβάνει τρεις πυλώνες. Τον δημοσιονομικό, την αναδιάρθρωση του χρέους και το χρηματοδοτικό-επενδυτικό πυλώνα.

 

Αν πάμε ανάποδα. Οι προτάσεις των δανειστών πού οδηγούν την οικονομία;

Εάν κυριαρχήσει ο δημοσιονομικός πυλώνας και δεν τηρηθεί μια ισορροπία μεταξύ των τριών πυλώνων, τότε θα δημιουργηθούν περισσότερο συσταλτικές δυνάμεις στο εσωτερικό της κοινωνικο-οικονομικής λειτουργίας και αναπαραγωγής και λιγότερο διασταλτικές και επεκτατικές δυνάμεις της κοινωνικο-οικονομικής δραστηριότητας. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας προοπτικής θα αποτυπωθεί στον χαμηλό ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ, του εισοδήματος, της δαπάνης και της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας.

 

Ο κίνδυνος είναι να προκύψει συμφωνία, έστω καλύτερη από όσα πρότειναν οι

δανειστές, που όμως να μην μας βγάζει από την παγίδα της ύφεσης.

Σε μία τέτοια περίπτωση θα διαφοροποιηθούν οι ρυθμοί των οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων, χωρίς όμως να είναι σε θέση να συρρικνώσουν τον πυρήνα του φαύλου κύκλου της ύφεσης ή της στασιμότητας. Για να συμβεί αυτό απαιτείται  ποιοτικά στη διάρθρωση της συμφωνίας, το μείζον να είναι η αναδιάρθρωση του χρέους και το χρηματοδοτικό-επενδυτικό πρόγραμμα και το έλασσον να είναι το δημοσιονομικό.

 

Oικονομική κρίση και

κοινωνικό κράτος

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2013

Η μετανάστευση από και

προς την Ελλάδα

Απολογισμοί και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2010

Κοινωνική ασφάλιση

Η διαρκής κρίση και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Η κοινωνική πολιτική μετά

την κρίση του κράτους πρόνοιας

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΛΕΤΣΟΣ

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Αναλογιστική μελέτη ΙΚΑ - ΕΤΑΜ

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ,

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΓΙΟΣ,

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΟΓΛΟΥ

ΙΝΕ (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), 2007

Εργασία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 2001

Υγεία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 1999

ΒΙΒΛΙΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

«Η μετάβαση σε ένα Ταμείο πρέπει

να περάσει μέσα από τη συγχώνευση

σε τρία Ταμεία»

8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015

ΗΜΕΡΗΣΙΑ

«Οι παραμετρικές αλλαγές δεν αρκούν

για να υποστηρίξουν

τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα

του Ασφαλιστικού»

12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015

FREE SUNDAY

«Η ελληνική οικονομία χρειάζεται

αναπτυξιακό σοκ»

7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015

NEWS 247.gr

«Το χαμένο 8ωρο του Έλληνα»

Επικοινωνία

E-MAIL: savvas.robolis@gmail.com

FIND US:

PHOTOGRAPHY: GEORGE TSAFOS

DESIGNED BY:

Copyright © 2016

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

graphics