Αναζητώντας την έξοδο από την κρίση

Αποτιμώντας την κριτική που ασκήθηκε στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης

στην Ελλάδα και τις άλλες Μεσογειακές χώρες διαπιστώνεται ότι, αν και αιτιολογημένη,

αφορούσε περισσότερο την εσωτερική της λογική και το περιεχόμενο των μέτρων  νεοφιλελεύθερης έμπνευσης και λιγότερο τη στρατηγική της. Μία στρατηγική, που αντί σε όρους νεοφιλελεύθερης πολιτικής να προβάλλει την απελευθέρωση των αγορών  προϊόντων και υπηρεσιών, προέβαλλε, και σε μεγάλο επέτυχε, με τη χρήση του όρου «διαρθρωτικές αλλαγές», την πλήρη απαξίωση της εργασίας και την επιλεκτική απαξίωση της παραγωγής.

 

Κεντρικός στρατηγικός στόχος αυτών των μνημονικών επιλογών δεν ήταν και δεν είναι, όπως  υποστηρίζεται από τους εκπροσώπους των δανειστών, η έξοδος της ελληνικής οικονομίας από την  οικονομική ύφεση και κρίση, αλλά ήταν και είναι η εμβάθυνση του μοντέλου της άνισης ανταλλαγής Βορρά-Νότου καθώς και η υπανάπτυκτη παραγωγικά και κοινωνικά ενσωμάτωση των οικονομιών της Ανατολικής και Μεσογειακής Ευρώπης στο νέο πλαίσιο του ευρωπαϊκού καταμερισμού  εργασίας. Όμως, οι καταστροφικές συνέπειες στην Ελλάδα και  τις  άλλες Μεσογειακές χώρες  επιτάχυναν τη χρεοκοπία του προτύπου της άνισης και δανειακής ανάπτυξης. Παρά ταύτα, οι εκπρόσωποι των δανειστών αναζητούν την έξοδο της ελληνικής και Μεσογειακής  οικονομίας από  την ύφεση, στην παράταση της λιτότητας, στην απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, στην ανυπαρξία των  συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και στη μετατροπή του κράτους-πρόνοιας σε κράτος-φιλανθρωπίας, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, τα θεμελιώδη προβλήματα της παραγωγικής και κοινωνικής λειτουργίας της  ευρωζώνης και της ευρωπαϊκής ένωσης. Πράγματι, οι ασκούμενες πολιτικές της εσωτερικής  υποτίμησης στην Ελλάδα διέρρηξαν τους  αρμούς της πραγματικής οικονομίας καθώς και τις  δημόσιες πολιτικές, μετασχηματίζοντας τους θεσμούς συλλογικότητας σε θεσμούς ατομικότητας (π.χ. ατομικότητα στην παραγωγή δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών) αναδεικνύοντας παράλληλα, ως στρατηγική την επιλογή του επιχειρηματικό-κεντρικού προτύπου οργάνωσης της οικονομίας  και της κοινωνίας(Π.Ριλμόν-Σ.Ρομπόλης,2015).

 

Αντίθετα, στις συνθήκες αυτές, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα διαπραγμάτευσης της ελληνικής  κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των δανειστών για τη διαμόρφωσημ(Ιούνιος 2015) της νέας  συμφωνίας εξόδου της ελληνικής οικονομίας από την ύφεση και την κρίση, με προτεραιότητα την αναδιάρθρωση του χρέους με την ενεργό παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στην αγορά ομολόγων, με αύξηση του νομίσματος καθώς και την έκδοση ευρωομολόγων. Έτσι, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πλήττονταν και πλήττονται από την κρίση χρέους θα απαλλαγούν από το άγχος του χρέους και θα κατευθύνουν τους πόρους στη χρηματοδότηση της ανάπτυξης τους για την ανάσχεση της ύφεσης, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και την ανασυγκρότηση του κράτους-πρόνοιας.

 

Παράλληλα, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα σοβαρής και ουσιαστικής αντιμετώπισης του παραγωγικού και κοινωνικού ελλείμματος της ελληνικής οικονομίας με τον σχεδιασμό και την εγκαθίδρυση σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο ενός αναπτυξιακό-κεντρικού  και  κοινωνικό-κεντρικού παραγωγικού προτύπου με ηγετικούς κλάδους: την ενέργεια, τον πρωτογενή τομέα, τις νέες τεχνολογίες, τον τουρισμό, τις υποδομές-δίκτυα, τα τρόφιμα-ποτά, τα δομικά-μεταλλικά ορυκτά και τη φαρμακοβιομηχανία. Στην κατεύθυνση  αυτή, είναι προφανές, ότι περιθωριοποιείται ουσιαστικά το μοντέλο της φθηνής εργασίας και της «κινεζοποίησης» της ελληνικής οικονομίας από το κοινωνικό-κεντρικό μοντέλο του μετανεοφιλελεύθερου κύκλου ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, που στοχεύει στην ποιοτική αναβάθμιση της εργασίας, της τεχνολογίας και της παραγωγής.

 

Με άλλα λόγια, με την εγκαθίδρυση του κοινωνικό-κεντρικού μοντέλου επιχειρείται μία αντιστοίχηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης με την ταυτόχρονη αντιμετώπιση ζητημάτων κοινωνικής συνοχής, διεθνούς οικονομικής ένταξης και περιβαλλοντικής βιωσιμότητας. Στην πραγματικότητα απαιτείται να αντιμετωπισθεί με σοβαρότητα και συλλογικότητα, η μετάβαση από ένα σύστημα επιχειρηματικό-κεντρικό που ήταν και παραμένει πελατειακό, σ’ ένα σύστημα κοινωνικό-κεντρικό τόσο στη διαδικασία του σχεδιασμού, όσο και στη διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου θεσμικού πλαισίου για την άσκηση της πολιτικής ανασυγκρότησης, ακόμα κι’ αν είναι προφανές ότι πρόκειται για μία διαδικασία που δεν μπορεί να οδηγήσει σε ένα πλήρες αποτέλεσμα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα(Π.Ριλμόν-Σ.Ρομπόλης, 2015). Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι εάν η ελληνική οικονομία δεν μπορέσει να απομακρυνθεί από την σημερινή κατάσταση της παραγωγικής και της κοινωνικής καθίζησης και δεν κατορθώσει να εγκαθιδρύσει σταδιακά το κοινωνικό-κεντρικό πρότυπο της βιώσιμης ανασυγκρότησης, τότε τα σημερινά δυσμενή κοινωνικό-οικονομικά χαρακτηριστικά της, θα αποτελέσουν την προωθητική δύναμη της «θεσμοποιημένης θέσπισης» των συνθηκών φτωχοποίησης της πλειοψηφίας του πληθυσμού της στο μέλλον.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡA AΡΘΡΑ

Ανεργία, εργασιακές σχέσεις και εισοδήματα

Οι νέοι να διεκδικήσουν τη ζωή τους

με αξιοπρέπεια και ελπίδα

Νέοι και Ευρώπη. Για ποια Ευρώπη παλεύουμε

Η μείωση των εισφορών και

το προκαλούμενο έλλειμμα

ΑΡΘΡΑ

Oικονομική κρίση και

κοινωνικό κράτος

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2013

Η μετανάστευση από και

προς την Ελλάδα

Απολογισμοί και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2010

Κοινωνική ασφάλιση

Η διαρκής κρίση και προοπτικές

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ,

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Η κοινωνική πολιτική μετά

την κρίση του κράτους πρόνοιας

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΛΕΤΣΟΣ

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, 2005

Αναλογιστική μελέτη ΙΚΑ - ΕΤΑΜ

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ,

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΓΙΟΣ,

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΟΓΛΟΥ

ΙΝΕ (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), 2007

Εργασία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 2001

Υγεία και οικονομία

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

εκδόσεις ΚΑΜΠΥΛΗ, 1999

ΒΙΒΛΙΑ

Επικοινωνία

E-MAIL: savvas.robolis@gmail.com

FIND US:

PHOTOGRAPHY: GEORGE TSAFOS

DESIGNED BY:

Copyright © 2016

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ

graphics